Vroeger, toen ik klein was had ik 1 stelregel:
Nooit, maar dan ook echt ammanooitniet zal ik mijn kinderen gaan vernoemen naar opa's/oma's papa's/mama's hollywoodsterren, verzin het.

Die stelregel ging bij zoon nr 1 al bij het grofvuil. En niet één keer, nee natuurlijk niet, als je iets doet moet je het goed doen, nee vier keer! En dat met maar 2(!!!) namen.

Enfin, bij zoon nr 1 hadden we de volgende personen al "gedekt":
opa van mama's kant van mij,
opa van mama's kant van manlief,
mijn papa,
manliefs papa.

Goed, de papa's waren dus geregeld. Komen we aan bij zoon nummer 2. Zoon nummer 2 kreeg maar één "extra" naam. Maar met die ene naam konden we wel 5 mensen "aftikken". Waarbij de schoonpaps wederom tot de gelukkigen behoorde, namelijk:
manlief zelf
papa van manlief
mama van manlief
oma van mama's kant van mij
opa van papa's kant van manlief

Het moge duidelijk zijn dat er iets meer mensen met Johan/Johanna/Johannes in manliefs familie zit dan in die van mij.

De ouders van manlief inclusief hemzelf waren nu "voorzien".
Mijn papa mocht zich natuurlijk al vanaf zoon 1 rekenen tot de uitverkorenen.
Bleven er nog twee mensen over (Als we onze opa's en oma's even niet meerekenen verder). Zijnde mijn mama en ikzelf.

Mijn mama is overleden in 2007, heeft van de vier kleinkinderen die ze nu heeft, alleen maar onze oudste gekend en wordt nog elke dag door mij gemist.
Dus mocht er nog een kleintje komen zou deze sowieso zonder twijfel naar mijn moeder vernoemd worden. (en als we dan toch bezig zijn, kan ik er zelf ook nog wel bij... Mijn voorkeur ligt dan bij mijn tweede naam, maar manlief vindt mijn roepnaam mooier).

En zo geschiedde. Toen op 12 November vorig jaar onze dochter het levenslicht zag kreeg zij naast haar eigen roep/voornaam de namen Clasina en Bastienne mee.

Dus in plaats van geen van mijn kinderen vernoemen, zijn ze allemaal vernoemd in hun voornamen. Alle drie hebben ze wel hun eigen roepnaam. En stiekem vind ik het best heel erg gaaf...