Oké. Al té lang heb ik niets van me laten horen. Mijn altijd goedbedoelde intenties om wat gestructureerder te schrijven hebben last van het "1 Januari"-complex. Oftewel, net als met goede voornemens, vliegen mijn acties t.a.v. het schrijven snel het raam uit. Maar hier ben ik weer!
Vanmorgen zag ik een herinnering op Facebook langskomen van drie jaar geleden:
fbupdate-2
Niet veel later kreeg ik een lief/bezorgd berichtje van een vriendinnetje of ik onrust in m'n hoofd had. Gelukkig kon ik daar "Nee" op antwoorden. Maar toch begon er wat te broeien tussen die oren van mij. Want ik weet heel goed waarom ik mijn hoofd niet uit kan zetten. Dat weet ik al járen. En toch, toch weet bijna niemand waarom ik mijn hoofd niet kan uitzetten. Eventjes aan helemaal niets denken, verzonken zijn in het niets, blanco, geen prikkels van buitenaf, geen prikkels van binnen geen gedachten die door je hoofd malen, geen psychologische vragen om de wereld om me heen te begrijpen, gewoon helemaal niets. Dat is voor mij uitzetten. En dat kan niet.

Zelfs nu ik dit aan het schrijven ben, hoor ik ondertussen de koelkast aanslaan, de telefoon van de buurvrouw trillen op haar aanrecht, zie ik mijn mobiele telefoon aan de andere kant van de tafel liggen, ookal ben ik aan het typen. Zie ik het speelgoed van de kinderen, wat ze vanmorgen binnen vijf minuten als volleerde boeren, over de grond bezaaid hebben, hoor ik de bus langskomen, en zit in ondertussen te denken aan de dienst die ik vanavond moet werken, wat er vorige week allemaal is gebeurd, hoe het nu gaat met die ongelukkige dame gisteren, etc etc etc (en even voor de goede orde: allemaal tegelijk hè).
Wat zou ik graag willen kunnen zeggen dat ik ADHD had. (En nee ik weet, ADHD is niet iets wat je moet willen hebben en brengt veel problemen en uitdagingen met zich mee, dus nee ik bagetaliseer ADHD niet!) Waarom? Omdat wat ik heb, of wat ik ben is het eigenlijk, nog steeds niet volledig geaccepteerd is. De problemen waar ik dagelijks tegenaan loop kan ik niet eens meer allemaal benoemen, omdat ze zo normaal geworden zijn voor mij (zijn het dan nog wel problemen als ze normaal zijn.... hmmm...).
Elke dag, ik herhaal elke dag, stoot ik mijn neus omdat ik een situatie niet goed ingeschat heb, niet goed gezien heb en dus verkeerd geanalyseerd, waardoor ik verkeerd gereageerd heb en ik dus raar aangekeken word. Elke dag probeer ik de wereld om mij heen te begrijpen, omdat ze mijn wereld niet kunnen begrijpen. Elke dag maak ik de keuze om bewust te praten, niet teveel puntjes met elkaar te verbinden (nouja, ok, eerlijk is eerlijk, ik verbind ze wel, maar spreek het niet uit), om niet te snel te gaan, niet te snel te praten, andere mensen ook na te laten denken, hoe vervelend en frustrerend dat ook is voor mij. Dus nu sta ik voor de keus. Kom ik uit de kast? Ga ik na ruim 20 jaar gewoon open en bloot op internet gooien wie en wat ík ben?
Het antwoord is (wederom): Nee.
Ik kan het nog niet uit mijn vingers krijgen, bang voor de mogelijke reacties, de doe-maar-normaal-reacties, de echt-niet-reacties, want hoe graag ik ook bij iedereen "gewoon" mezelf zou willen zijn, ik weet dat dat geen optie is.
Dus blijf ik nog even lekker in mijn knusse kastje zitten, maar met de deuren nu op een kier, want het zal er toch een keer uit moeten wil ik arriveren bij mijn stip aan de horizon.
En tot die tijd blijf ik lekker waar ik zit.

/* Zo dit moest er even uit *\

(ps, om wilde verhalen te voorkomen, ik ben niet ernstig psychisch, danwel somatisch ziek. ik ben niet depri, bipolair of iets in die trant, no worries)