HIV.
Iedereen kent het wel. Het humaan immunodeficiëntievirus oftewel HIV. Het virus dat aids kan veroorzaken. Kán veroorzaken, tegenwoordig hoeft het niet meer door de medicatie die tegenwoordig (in de westerse wereld in ieder geval) beschikbaar is.

Ik neem jullie mee naar een paar jaar geleden. Weet niet eens meer hoeveel. Twee misschien drie. Op mijn facebook kwam een bericht van iemand die ik al bijna mijn hele leven ken dat hij toch mee mocht op de boot tijdens de canalparade die ieder jaar plaats vond tijdens de Gay Pride in Amsterdam. Toen ik 's avonds de foto's zag was ik trots. Trots op de man die hij geworden was, trots op dat hij trots is op de man die hij is. Gewoon trots.
Ik keek verder en zag dat het een boot was van een organisatie voor mensen die HIV-positief zijn. Nu weet ik dat dat zeker tijdens de canalparade niets zegt en dacht er niet verder bij na. Een paar dagen later deelde hij een interview dat hij had gehad met een magazine. Daar las ik het zwart op wit (en niet eens in het Nederlands). Hij heeft HIV.

BAM!!!!#

Er gingen honderden gedachten door mijn hoofd en niet allemaal even positief. Ik de ruimdenkende, voor alles openstaande en iedereen een kans gevende persoon, had moeite met het feit dat iemand die ze kent HIV heeft.
's Avonds in bed dacht ik terug aan de mooie momenten die we beleefd hadden samen. De lol toen hij een BH van mij aan had met sinaasappels erin omdat we hem in een vrouw gingen veranderen voor een bonte avond. Maar ook toen het slecht ging met mijn moeder en hij samen met nog wat vrienden van de middelbare school er voor me was, met een beetje hulp van Michel van Anouk. Mijn eerste sigaret heb ik met hem gerookt, beter nog, hij moest ze in het begin voor me aansteken want dat kon ik nog niet.
En toen ging bij mij de knop om.
"BOS, DOE NORMAAL!" Hij is nog steeds zichzelf. Nog steeds degene die je al jaren kent. Dat hij nu HIV heeft verandert daar HELEMAAL geen ene klap aan! Helemaal NIETS!
Eigenlijk zou je nóg trotser op hem moeten zijn dan dat je al was. Want hij steekt het niet onder stoelen op banken, hij komt er openlijk voor uit en SO WHAT?!?!
En sindsdien sta ik nog ruimdenkender in het leven. Mensen met HIV die ik in mijn werk tegen kom verpleeg en behandel ik zoals ik iedere andere patiënt verpleeg en benader, als persoon. Ze zijn wie ze zijn en hebben HIV, maar dat definieert niet WIE of WAT ze zijn. Ze behoeven geen speciale benaderwijze, het is gewoon een virus waar je rekening mee moet houden, maar als het goed is hou je je als verpleegkundige altijd aan de hygiëne voorschriften, dus ook die speciale behandeling kan er af.

En nu heb ik een heel blog geschreven over....
... over dat ik dankzij hem, een mooier persoon geworden ben.

... over dat ik eerst naar de persoon wil kijken, en daarna pas/of liever helemaal niet, naar wat diegene heeft. (gaat overigens niet altijd op tijdens mijn werk...)

... over dat ik echt een keer wat met 'm moet gaan drinken om bij te praten.